AVRO’YU YÖNETMENİN ZORLUĞU: GÖREVİMİZ TEHLİKE

Samir Amin[1]

Ulusal bir devlet olmaksızın ulusal bir para mevcut olamaz. Çeşitli rekabetçi güçlerin üzerinde ve ötesinde, ulusal para ve devlet, sermayenin faaliyet göstermesini mümkün kılan temel iki araçtır. Bugünkü, piyasa tarafından kontrol edilen ve gücü sadece hukuk ve düzeni korumakla sınırlandırılmış olan bir devletin varlığındaki kapitalist sistem algılaması hiçbir biçimde sermayenin tarihsel analizini yansıtmadığı gibi, bu algılama piyasanın optimal dengeyi sağlama yeteneğini gösteren herhangi bir bilimsel teoriye de dayanmamaktadır.

Avro, bir Avrupa devletinin mevcut olmadığı, tek tek ulus devletlerin sermayeyi yönetme sorumluluklarından sıyrıldıkları bir zamanda yaratıldı. Bu nedenle de devletlerde bağımsız bir para birimi nosyonunun kendisi bizatihi saçmadır.

LENİN’İ KENDİ GİBİ SANMAK

Erdal Kara

“Ne yazık ki, Hatip Dicle türünün bugün en büyük dostu Türk milliyetçileridir. Onur Öymen’den Devlet Bahçeli’ye bundan bol bol var. Ama Hatip Dicle’nin en büyük düşmanı, hiç başka bir yerde aramasın, Türk ve Kürt devrimcileridir. Taraf’tan, Radikal’den çare bekler durumdaki “İmralı”, Aksu Bora’dan öğrenmeye çalışıyor, öğrenir, feminizmi ondan öğrenir, futboldaki eksiklerini de Tanıl Bora tamamlar artık. Bora’lar kimin çömezi? Belge-İnsel-Laçiner-Kıvanç-Bora çizgisinin, bu gerici çetenin başka kime ne hayrı olacaktır ki?”

Yukarıdaki satırlar, 25 Aralık 2009 tarihinde Yurdakul Er’in TKP’nin SOL adlı haber portalında yayımlanan yazısından alındı. Yaklaşık bir hafta önce yukarıdaki satırların yer aldığı yazı haber portalından kaldırıldı. Anlaşılıyor ki, son haftalarda TKP’li öğrencilerle yurtsever öğrenciler arasında üniversitelere yaşanan ve çatışmalara neden olan gerginliğin ardından böyle bir tasarrufta bulunma ihtiyacı hissetmiş TKP. İyi de yapmış. Yazı hangi gerekçe ileri sürülerek savunulmaya çalışılırsa çalışınsın, her satırında Kürt düşmanlığının izlerini taşıyor. Kapkara bir sosyal şovenizm belgesi olarak ortaya çıkıyor. Bir iddiaya göre Yurdakul Er imzasıyla yazan şahıs, TKP Genel Başkanı Erkan Baş. Eğer gerçekten öyleyse, bu durumun ciddiyetini daha da arttırıyor.

TKP’nin son yıllarda adım adım “sosyal şoven” bir çizgiye savrulduğunu izliyor, sol adına, sosyalizm adına üzüntü duyuyorduk. Artık gelinen nokta üzüntü duymakla yetinmemizi değil, bu kara sosyal şoven çizgiye karşı kararlı bir mücadele yürütmemizi gerektiriyor.

Mustafa Kemal söz konusu olduğunda saygıda asla kusur etmeyen Yurdakul Er, iş Öcalan’a geldiğinde ağzını bozmakta özgür. Sosyal şovenizmin tipik özelliği bu. Kendi ulusuna, kendi ulusunun tarihsel şahsiyetlerine saygı, diğer uluslara ve onların tarihsel şahsiyetlerine karşı hoyratlıkla belirlenen bu tutumun sosyalizm adına ortaya serilmesi gerçekten de içler acısı…

KÜRT SORUNUNDA BAŞA DÖNÜLDÜ

Kürt illerine ilk gidişim 1992’ın yaz aylarıydı. Şırnak’ta devlet büyük bir provokasyon gerçekleştirmiş, şehri ağır makineliler ve havanla ateş altına almış, evleri basarak içerdekileri taramıştı. Medyada  “PKK Şırnak’ta terör estirdi, halk kaçıyor” diye haberleştirilen bu saldırıya karşı İstanbul’da oluşturulan “Demokratik Girişim Kurulu” olarak Diyarbakır’a doğru yola çıkmıştık. Diyarbakır’da, sonradan devlet bağlantıları açığa çıkan “Hizbullah” ın cinayetleri yeni başlamış ve Kürt gazeteci Hafız Akdemir öldürülmüştü. Hafız’ın ailesini ziyaret eden heyetimiz gece yarısına doğru Cizre’ye ulaşmıştı. İHD yöneticileri ve Haluk Gerger gibi aydınlarla birleşerek Şırnak’a doğru yola çıkacaktık.

Ertesi gün Cizre, Kasrik boğazı ve Şırnak’ta gördüklerimiz bizi dehşete düşürmüştü. Cizre’de 10 bine yakın Şırnak’ı terk etmiş insan vardı. Buraya gelemeyenler ise Kasrik boğazında kurdukları kıl çadırlarda yaşıyorlardı. Yüzlerce insanla konuşmuştuk ve tümü devlet güçlerinin kendilerine saldırdıklarını anlatıyordu. İçlerinde çok sayıda yaralı da vardı. Her noktada aranıyor ve kimlik kontrolünden geçiriliyorduk. Önümüzde ve arkamızda bizi kontrol altında tutan zırhlı askeri araçlar hava kararınca ortalıkta görünmüyor, bizi de yolculuk yapmamamız konusunda uyarıyorlardı.Gece olunca kontrol onlardan çıkıyordu, bu net anlaşılıyordu.  Şırnak’a ulaşmak saatlerimizi aldı. Ulaştığımızda ise bizi kente sokmadılar. Gözaltına almakla tehdit ettiler, güldük. Kente girmemize izin verilenene kadar bulunduğumuz yerden ayrılmayacağımızı söyledik. Beklediğimiz alanda bile yüzlerce boş G3 kovanı vardı. Saatler süren görüşmeler ve pazarlıktan sonra otobüsten inmemek koşuluyla kentte bir tur atmamıza izin verdiler. Şırnak’ta otobüsle kısa bir tur attık. Kent savaş alanı gibiydi. Ama ne var ki, Askeri Binalar, Emniyet, Kaymakamlık sapasağlam duruyordu… Dönüşte yaptığımız basın açıklamaları ve panellerle gerçekleri anlatmıştık.

Şimdi Hükümet Basına “terörizmle mücadele için” sansürü yeniden uygulamaya sokmak istiyor. Çünkü başa dönüldü.

ANAYASA DEĞİŞİKLİĞİ PAKETİ: HAVUÇ MU SOPA MI?

12 Eylül Anayasası topluma bir deli gömleği giydirdi. Son yirmi yılın ortaya koyduğu hakikat şudur: Topluma giydirilen bu deli gömleği artık dikiş tutmuyor. Yeni Anayasa tartışmaları işte bu yüzden elzem hale gelmiş bulunuyor.

Kapitalist toplumda çağdaş anayasa yapma mantığının temelinde birey-devlet dengesini kurma, bireyi devlet karşısında koruma düşüncesi yatar. Çağdaş anayasalar yurttaşlar arasında sınıf, dil, din, cins, etnisite vb. ayrımları gözetmeyi yasaklayarak, hukuk düzleminde eşitlik sağlar. Bu formel bir eşitliktir. Tam da formel eşitlik sağlama uğruna gerçekleştirilen bu yasaklama işlemi, gerçekliğinden koparılmış, soyut, kurgusal bir birey tanımlamasına dayanır.

Çağdaş burjuva anayasalarının tanımladığı birey, yaşayan birey değildir. Bu açıdan da toplumsal bir varlık değildir. Eğer bireyin toplumsal varlığını farklı türden aidiyet ilişkileri tanımlıyorsa, soyut, kurgusal bireyden değil, yaşayan bireyden söz etmek gerekir. Örneğin işçi, Kürt, kadın, alevi vb. İşte bunun için, çağdaş burjuva anayasa yapma mantığının temelini teşkil eden formel eşitlikçi birey-devlet dengesi kurma perspektifi reddedilmelidir. Anayasada bütün eşitsizlik ilişkileri zikredilerek, her bir eşitsizlik ilişkisi için mağdur olanın lehine pozitif ayrımcı kurallar belirlenmelidir.

SOSYALİST PARTİ MYK ÜYESİ MAHİR SAYIN:

12 EYLÜL'E İKİ "HAYIR" BİRDEN!

AKP’nin gider ayak  iktidara tutunabilmek için yaptığı  Anayasa değişikliklerinin çok sembolik bir anlamı oluştu. Sanki 12 Eylüle olan nefretimizi en kuvvetli biçimde haykırmak için verilmiş bir fırsat bu. Neoliberalizme entegre olmak için halklarımıza kan kusturmak üzere gerçekleştirilen bu kanlı darbenin yaptıkları yetmiyormuş gibi eksiklerini  tamamlamak üzere yine aynı günde önümüze bir Anayasa değişikliği  atılıyor. Yeterince iyi hakimiyet sağlayamadık, omuz verin  hayatı size biraz daha zehir edelim. Çağdaş demokrasi anlayışı oligarşinin egemenliğini tehdit eder özellikler kazanmış bulunuyor. bu nedenle yürütmenin tüm erklerin üzerine çıkması ve hukuk devleti aracılığıyla elde edilen kazanımların geri alınması için bu değişikliklere ihtiyacımız var.

Kötülerin iyisini seçmek için değil, zehir ettikleri hayata itiraz etmek için bir hayır; onu derinleştirmek için, dur demek için bir hayır daha.

12 Eylül 1980 ölüm karşısında sıtmanın tercihiydi

12 Eylül darbesi toplumdan önce ciddi bir tepki görmedi. Grevler, çatışmalar bitti; Bir gün öncesinin iç savaş manzarası ertesi günün sakin havasına dönüşüverdi. Mutluluk rüzgarların estiği söylemeyecek olsa da nispi bir sükunet hakim olmuştu her yere. Çünkü hayatı öylesine zehir etmişlerdi ki, daha berbatı olabileceğini düşünmek sanki imkansızdı. Bir umut, belki acılar bitebilirdi! Ölümü gösterdiler topluma ve sıtma tercih edilir oldu.

Artık bir daha “terör” olmayacaktı. Darbeler gelmeyecek, müdahaleler olmayacaktı. Artık istikrar vardı.