SOL İÇİ ŞİDDET ÜZERİNE

Sosyalizmin dogma, bir ayetler bütünü değil de bir bilim olduğunu düşünüyor ve bu gerçekten hareket ediyorsak farklı görüşlerin, yaklaşımların, kimi eleştirilerin sosyalist düşüncenin içinde olabileceğini, olması gerektiğini kabul ediyoruz demektir.

Bilimin gelişebilmesinin olmazsa olmazı, farklının özgür bir zeminde kendini ortaya koyabilmesi ve bunun yaparken de kendini güvende hissetmesidir. Bilimsel gelişmenin de, insanlığın her alanda gelişmesinin özünde de bu yatmaktadır. Her yeni bilimsel gelişme verili olanla, statükoyla çatışmış, verili değer yargılarına çarpmış ama bilimselliğin kaçınılmazlığı ile kabul görmüştür. Kuşkusuz herhangi bir bilim dalında doğabilecek olan sonuçların mevcut verili değer yargılarına ya da teoriye zarar verebileceği öngörüsüyle davranılsaydı, hiçbir bilimsel gelişme olanaklı olamazdı. 

Farklılığın, eleştirinin olduğu yerde, farklının ve eleştirinin hiçbir önyargı  ile beslenmeksizin kendini ifade edebilmesi ve elbette öncelikle farklının kendini ifade edebilecek güvenli ortamı bulabilmesi gerekir. Bu durumun kendisi ise doğrudan doğruya demokrasiden ne anladığımızla alakalı bir tartışmayı içerir. Dolayısıyla sosyalizmi bir bilim olarak değil de, bir dogma, değişmez yasaları olan bir din gibi görenlerle sürdürülecek tartışma, idealizmle materyalizm arasında süregelen tartışmadan başkası değildir.  

Eleştiri varsa farklılık, farklılık varsa eleştiri var demektir. Farklının olduğu yerde eleştiri yoksa orada demokrasiden sonuç olarak da bilimsellikten söz edebilmek mümkün değildir. Ya farklı olan  başına bir iş gelebileceği endişesiyle kendini açığa vurmuyordur ya da demokrasi zemini değil kendini güvende hissettiği demokratik olmayan başka zeminleri kullanıyordur. Ama bu onun “farklı” olduğu gerçeğini değiştirmez.  Elbette farklılıklar aynı zeminde kalabilecek kadar dar olabildiği gibi, ayrı zeminler yaratmayı gerekli kılabilecek kadar genişte olabilirler.  Aynı ya da ayrı zeminlerde olunması farklıların meşru görülmesini etkileyen bir faktör değildir. Marksizmin farklı yorumlanmasından kaynaklanan farklı fikirlerin ayrı gerçeklik ise, özel mülkiyetin savunuculuğu üzerinde yükselen bir fikriyatın Marksistler için meşru olmadığı da o denli bir gerçekliktir.

HER GREV DEVRİMİN BİNLERCE BAŞINDAN BİRİSİNİN GÖRÜNMESİDİR. (LENİN)

İki ayı aşkın bir süredir devam eden tekel direnişi, direnişe katılan ve “çadır mahalle”de yaşamlarını sürdüren işçilere çok şey öğrettiği gibi başta sosyalistlere olmak üzere pek çok kesime de öğretmenlik yapıyor.

4-C  statüsünün kabulü için verilen sürenin sonuna yaklaştıkça hemen herkes Tekel direnişinin nasıl bir seyir izleyeceğini  merak ediyor ve plan yapıyor. Tekgıda-iş, statünün kabulü için verilen sürenin kaldırılması için yargıya gitti. AKP hükümeti tarafından “4-C’yi kabul etmezseniz işsiz kalırsınız” tehtiti, elbette direnişçi işçileri etkiliyor. Ama en çok da direnişin içinde,önünde yer almayan tekel işçilerini etkiliyor.

Tekel direnişi nasıl bir seyir izlerse izlesin, nasıl sonlanırsa sonlansın, bu güne kadar süren haliyle işçi sınıfı mücadelesinde bir eşik olarak anılmayı çoktan hak etti. Yıllardır bu kapsamda bir işçi direnişine tanık olmadık. TC’nin kalbinde, bakanlıklara birkaç kilometre mesafede ikinci ayını dolduran direniş, toplumsal muhalefetin gözünü kulağını diktiği bir yer haline geldi.

Olağan kongremizi Ankara’da yaparken Tekel işçilerinin direnişi henüz çok tazeydi. Kongreye katılan arkadaşlarımız biliyorlar,ziyarete gittiğimizde dayanışma sloganlarımızı şaşkınlıkla dinliyorlardı. Benim ikinci ziyaretim BDP kongresi için Ankara’ya gittiğimizde oldu. Sosyalist Partililer olarak bir ziyaret örgütlemiştik. Genel başkanımız Sevim Belli konuşurken bu kez canlı ve kararlı bir kitle gördüm. Artık slogan atıyor ve yumruklarını kaldırıyorlardı. BDP kongresine gelen 100 civarındaki direnişçi tekel işçisinin de kongrenin havasını nasıl etkilediğini ve değiştirdiğini de kongreyi izleyenler bilir.

Son ziyaretim de  ise 3 gün boyunca günün farklı zamanlarında değişik çadırları ziyaret ettim. Onlarca gözlemimin içinden bir kaçını sizlerle paylaşmak istiyorum.

Gece 01.00 sıralarında Diyarbakır çadırında otururken İstanbul’dan tanıdığım değişik gruplardan arkadaşların elinde bir teks gördüm. Sorduğumda direnişçi işçilerin komite kurduklarını ve imzaya açtıklarını söylediler. Alıp okudum. Hiç de işçilerin diline, direnişin ruhuna uygun bir metin değildi. O arada sohbet ettiğim Diyarbakır Tekelden 12 yıllık bir işçi arkadaş da okudu. Daha üçüncü satırında “bu bize ait değil” dedi. Sohbet ettiğim işçi arkadaş son derece politik birisiydi ve bana “yıllarca ulusal mücadelenin içindeyim ilk kez emek kavgası veriyor, işçi sınıfının mücadelesinin benim sürdürdüğüm mücadeleye katkısını görüyor ve anlıyorum” u anlatıyordu. Kalktı “ben biraz dolaşayım” dedi. Biraz sonra geldiğinde imzaya açılan metnin hikayesini öğrenmişti. Kendisini direnişçi işçilerin “öncüsü” gören kimi grupların girişimi idi bu.

Bu ve benzer davranışların sonucunu ertesi gün Konfederasyon temsilcilerinin yaptığı basın toplantısının sonunda Tekgıda-iş başkanının, “bizimle dayanışma için burada bulunan parti, dergi ve platform temsilcilerine teşekkür ediyoruz  ama onlara ait afiş,pankart ve dövizleri çadırlardan indiriyoruz” konuşması gelecekti. Akşama doğru çadırlarda ve yol boyunca temizlik vardı. Pankart ve dövizlerden pek belli olmayan Türk bayrakları artık daha görünür durumdaydı!