1970’lerde temsili demokrasinin krizi olarak adlandırılan parlamenter sistemdeki yetersizlikler, siyasi ve ekonomik karar alma mekanizmaları nın yurttaşlar tarafından daha fazla kontrol edilmesine, katılımın daha fazla artmasına yönelik taleplerin Batı Avrupa ve Kuzey Amerika’da yükselmesine zemin hazırlıyordu. [1] Bu taleplerin artmasıyla Avrupa ve Kuzey Amerika’da 1968 yılından itibaren savaş karşıtlığı, ırkçılık karşıtlığı, ekoloji ve cinsiyet politikaları geliştirilmeye başlandı. Üçüncü Dünya ülkelerinde ise temsili demokrasi krizinin etkileri; antiemperyalizm, sosyalizm, insan hakları ihlallerine ilişkin mücadelede kendini gösterdi.

Yurttaşlar bu krizin yaşanmasından önceki dönemdeki gibi, sadece oy vererek siyasete katılmak yerine gündelik hayatın içinde siyasal faaliyetin içinde olmaya başladılar. Siyasal faaliyetin içinde olmanın yolunu da alternatif siyasal kurumlar yani yeni toplumsal hareketler siyaseti ile buldular. Bu süreçte yeni demokrasi tanımları yapılarak, eski tanımla çarpıştırıldı. Ön kabuller değiştirilmeye çalışıldı, siyasette yerinden yönetime yönelindi, böylece yerel ve bölgesel politikalar ön plana itildi.

Türkiye’deki güçlü devlet geleneğinin, yukarıda bahsedilen siyasal gelişmelerin kendi topraklarımızda özgünlüğü içinde gelişmesinde büyük önem sahibi olmuştur. Siyaset ve ekonominin yanında Türkiye’de kültürel kimlik de devlet tarafından baskıcı bir şekilde belirlenmiştir. Böylelikle çoğulculuk kendini ifade edememiş, bu da sivil toplumun oluşmasına engel olmuştur. Güçlü devlet geleneği, kuruluşundan 80’lere kadar üç askeri darbenin yapılmış olmasında kendini çok somut olarak gösterir.